Canor Gaia C2: “Hoogtepunt” in de test van i-fidelity.net

In het online magazine i-fidelity.net verschijnt in februari 2026 een test van de High End D/A-converter met geïntegreerd loopwerk Canor Gaia C2. Het resultaat: uitstekende en zeer goede beoordelingen en het zeer zelden toegekende predicaat “Highlight”:

“Mijn eerste luistersessies heb ik uitgevoerd met het geïntegreerde cd-loopwerk. Wat direct opvalt, is de bas. Die reikt diep, is strak gestructureerd en heeft een vanzelfsprekendheid die snel plezier geeft zonder gekunsteld te klinken. Daarbij blijft hij te allen tijde gecontroleerd en klinkt nooit opgeblazen. Stemmen staan rustig in de ruimte, zeer natuurlijk, zonder kunstmatige aanwezigheid of benadrukte contouren. Het geluidsbeeld bouwt zich breed en stabiel op, zoals men dat kent van goed ontworpen buizenuitgangstrappen, met duidelijk gedefinieerde lagen naar achteren.

Opvallend is de openheid van het klankbeeld. Ondanks de warme basisafstemming klinkt de Gaia niet gesloten of versluierd, maar verrassend transparant. Details duiken heel vanzelfsprekend op, zonder extra benadrukt te worden. Niets wordt uitgelicht, niets wordt verdoezeld. Het totale klankbeeld werkt warm, coherent en levendig, maar tegelijkertijd luchtig en open, zonder in het zachte of vrijblijvende te vervallen. Standaard staat het digitale filter op ‘Natural’. Wie wil, kan overschakelen naar ‘Dynamic’, wat het geluid iets meer drive en directheid geeft.

[…]

Ik heb onder meer geluisterd naar Supertramp met ‘A Soapbox Opera’ van het album ‘Crisis? What Crisis?’. […] Hier laat de Gaia zien hoe vanzelfsprekend hij met ruimte omgaat. De muziek staat niet simpelweg tussen de luidsprekers, maar ontvouwt zich geleidelijk naar achteren. De ruimte opent zich hoorbaar met de inzet van de orkestrale elementen, zonder dat het podium kunstmatig verbreed aanvoelt. Strijkers en blazers voegen zich organisch in, niets dringt naar voren, niets valt uit het totaalbeeld. De Gaia geeft deze opbouw de tijd en versnelt niets. De bas draagt het fundament rustig mee, diep en stabiel, eerder als dragend vlak dan als effect. Hij is altijd aanwezig, maar nooit dominant, eerder datgene wat alles samenhoudt.

Peter Gabriel met ‘Down to Earth’ stelt andere eisen. Zijn stem staat zeer duidelijk centraal en leeft van fijne nuances. De Gaia tekent deze markante stemkleur zuiver na, zonder haar groter te maken dan ze is. Zeer zachte passages wisselen af met duidelijk dynamischere momenten, soms abrupt. De Gaia blijft hier volledig ontspannen. Ook wanneer het arrangement dichter wordt, verliest hij het overzicht niet. De stem behoudt haar contour, zelfs wanneer er op de achtergrond veel gebeurt. […]

Tot slot moest er nog iets basrijks komen. Van de soundtrack van ‘The Grand Budapest Hotel’ van Alexandre Desplat: ‘Canto At Gabelmeister’s Peak’. De track bouwt zich langzaam op, laag voor laag. De spanning ontstaat minder door plotselinge accenten dan door een gestage opbouw.