Canor Virtus I4S & Verto D4S: ‘een onverslaanbaar duo van geïntegreerde versterker en DAC’

In nummer 88 van het high-endvakblad Fidelity, verschenen in oktober 2026, test de redactie de combinatie van de geïntegreerde versterker Canor Virtus I4S en de D/A-converter Canor Verto D4S. In de conclusie schrijft zij: “Canor creëert een onverslaanbaar duo voor luisteraars die versterking en digitaal-analoogconversie bewust gescheiden willen houden”:
“In combinatie met de Verto D4S valt me allereerst op hoe weinig deze technische details zich in de weergave op de voorgrond dringen. Mijn eerste indruk wordt veeleer gekenmerkt door rust en samenhang; misschien klinkt de weergave iets voller dan bij andere transistorapparaten gebruikelijk is. Instrumenten staan stabiel in de ruimte, stemmen komen zuiver los van de luidsprekers en ook dichter gearrangeerde passages blijven overzichtelijk. Daarbij ontstaat niet de indruk van een nadrukkelijk uit elkaar getrokken presentatie, waarbij elk detail onder een akoestisch vergrootglas wordt gelegd. De Verto D4S draagt daaraan bij met een niet minder consequente opbouw. Elk kanaal beschikt over een eigen ESS-Sabre-converter (ES9038Q2M), waarmee ook hier een echt dual-monoconcept wordt gerealiseerd. […]
Naar mijn indruk behoort de D4S niet tot de Sabre-DAC’s die vooral opvallen door uiterst scherpe contouren en een nadrukkelijk helder uitgelicht klankbeeld. Ik ervaar hem eerder als vloeiend en tonaal evenwichtig. Kleine details worden niet weggelaten, maar ook niet nadrukkelijk naar voren geschoven. Bekkens hebben voldoende metaalachtige textuur, stemmen laten adem en textuur horen, terwijl de samenhang van de muziek behouden blijft. Dit laat zich toetsen aan enkele opnamen van Jack DeJohnette, die ik enige tijd geleden als bestanden op mijn NAS heb opgeslagen, als aanvulling op mijn vinylplaten van hem.”

Naar mijn indruk behoort de D4S niet tot de Sabre-DAC’s die vooral opvallen door uiterst scherpe contouren en een nadrukkelijk helder uitgelicht klankbeeld. Ik ervaar hem eerder als vloeiend en tonaal evenwichtig. Kleine details worden niet weggelaten, maar ook niet nadrukkelijk naar voren geschoven. Bekkens hebben voldoende metaalachtige textuur, stemmen laten adem en textuur horen, terwijl de samenhang van de muziek behouden blijft. Dit laat zich toetsen aan enkele opnamen van Jack DeJohnette, die ik enige tijd geleden als bestanden op mijn NAS heb opgeslagen, als aanvulling op mijn vinylplaten van hem.