Canor Virtus A3 in de Fidelity-test: „In zijn prijsklasse heeft hij qua geluidskwaliteit nauwelijks concurrentie te vrezen

In nummer 86, dat in juni 2026 verscheen, test het vakblad Fidelity de veelzijdige Canor Virtus A3 en schrijft het apparaat een hoge geluidskwaliteit toe, zowel wat betreft de phonotrap als de DAC en de hoofdtelefoonversterker:

„Ik was verbaasd over het gemak waarmee de A3 een perfect geordend klankbeeld opbouwde. Tegen een absoluut stille achtergrond werden de afzonderlijke klankgebeurtenissen duidelijk van elkaar afgebakend en in geloofwaardige proporties weergegeven. Het resultaat: een gemakkelijk te doorgronden, uiterst plastisch geluidsbeeld. […] Ook de kunstmatig gecreëerde ruimtelijkheid van popproducties kon ik probleemloos volgen. Een nostalgisch uitstapje naar de late jaren zestig en vroege jaren zeventig van de vorige eeuw groeide met de Virtus uit tot een avondvullend genoegen. De versterker zette Jimi Hendrix’ Electric Ladyland met kracht en contouren in de luisterruimte neer, precies zoals het hoort. Maar ook met de verfijnde klanken van de folkrockband America wist hij uitstekend raad.

Dat de A3 ondanks zijn aangename klank geen uitgesproken mooimaker is, merkte ik bij Crosby, Stills & Nash: het was en bleef een genadeloos slecht geproduceerde plaat, althans mijn heruitgave ervan. Alles wat ik tot dan toe had gehoord, bereikte mijn gehoorgangen via de Ortofon MC X40 in de TW 12.9 en de interne phono-voorversterker. Daarvan kan ik alleen maar zeggen dat hij een uitstekende geluidskwaliteit levert. Om een serieuze verbetering te bereiken, zal men ongetwijfeld behoorlijk diep in de buidel moeten tasten.

Il en va de même pour le DAC, auquel mon Michi Q5 servait de source. J’ai trouvé les différences sonores entre les différents réglages de filtre relativement faibles. Finalement, j’ai opté pour le “filtre hybride”. J’ai particulièrement apprécié la capacité de l’A3 à restituer proprement la tonalité fondamentale des instruments, sans la masquer par une accentuation excessive des bruits de jeu ou par des aigus disproportionnés. Cet équilibre de la restitution donne une impression agréablement

Hetzelfde geldt voor de DAC, waarbij mijn Michi Q5 als bron diende. De klankverschillen tussen de verschillende filterinstellingen vond ik relatief gering. Uiteindelijk heb ik voor het ‘hybride filter’ gekozen. Het vermogen van de A3 om de grondtonaliteit van instrumenten zuiver weer te geven, zonder die te overstemmen met overdreven speelgeluiden of buitensporig hoogfrequent gekwetter, beviel mij zeer goed. Deze evenwichtige weergave voelt, of beter gezegd klinkt, aangenaam natuurlijk. Details worden daarbij geenszins weggelaten; ze worden alleen in de juiste verhoudingen in de context ingebed.

Dat en de eerder beschreven ruimtelijke weergave zijn naar mijn mening de redenen voor de aangename klank van de Virtus A3. Hoewel de versterker dankzij zijn behoorlijk krachtige eindtrappen met de juiste luidsprekers in staat is om feesten van muziek te voorzien, denk ik dat hij vooral liefhebbers van subtiele klanknuances en verfijnde tonen zal aanspreken. Dankzij zijn complete uitrusting kan hij de basis vormen van een audiofiele installatie die tot slechts enkele apparaten is teruggebracht. Qua geluidskwaliteit heeft hij in zijn prijsklasse nauwelijks concurrentie te vrezen. Dat geldt des te meer omdat zijn phonotrap, DAC en hoofdtelefoonversterker op hetzelfde hoge niveau presteren.

Zoeken naar dealers